05 september ... in Galerie: Pablo Picasso / Conceptual I (it's all kind of minimalistic)

HET INTERVIEW

         
          Onwennig nam ik plaats in de tweezit die mij door iemand van het huispersoneel was aangewezen. Pal voor mij stond, alleen gescheiden door een laag tafeltje, een identiek meubel. Zou mijn gesprekspartner zo dadelijk daarin plaatsnemen? Welke zouden, in onze tête-à-tête, zijn eerste woorden zijn? Ik moet proberen mijn ademhaling te bedwingen zodat ze straks geen eigen leven gaat leiden, besefte ik en dus begon ik rond te kijken, op zoek naar iets om mijn aanzwellende nervositeit in toom te houden. De vlaggen, zes stuks... de statieportretten... het witte curieus ge-vormde plafond met zijn indirecte verlichting, getooid met een of ander officieel embleem met adelaar en daarrond in majusculen, vanuit mijn positie leken ze ondersteboven te staan, de woorden SEAT OF THE... 
Gestommel in een van de belendende kamers. Ik staakte de verdere lectuur van de letters op het plafond en probeerde mijn klamme handen droog te wrijven aan mijn pantalon. Onverstaanbaar gemompel. Stilte.
Wat mij verder opviel in de kamer: de open schouw met keurig gestapelde houtblokken, de deuren met classicistisch fronton, de staande klok, het beroemde bureau met daarachter de drie zwaar gedrapeerde ramen met uitzicht op de tuin. En die theatraal opgestelde vlaggen...
Het werkblad van het houten bureau, een geschenk nog van koningin Victoria van Engeland, was leeg! Dat hij al eens midden in de nacht helemaal aangekleed naar zijn werkkamer afzakt, waar had ik dat weer gelezen, de draperieën opentrekt, aan zijn werktafel plaatsneemt en zijn presidentiële handtekening oefent met de piemelachtige laatste letter... Mijn ademhaling werd rustiger.

          Getik van bestek. Een zachte, vermoeide stem: 'Nee, dank u. By the way, heeft dat journalistje ook nog een naam?' Er was geen twijfel. Hij was het! Er werd een stoel verschoven, voetstappen naderden en daar verscheen hij in de deuropening: rijzig, licht merkbare hoge rug, blauw pak, rode das. Zonet ergens van het podium gestapt, zo leek het, alleen de imbeciele rode pet ontbrak.
'Goedenavond.'
'Goedenavond, meneer de president. Bedankt dat u mij nog wou ontvangen. Het is een hele eer.'