04 juli: 'voor altijd...' (En passant) - Toulouse-Lautrec (Galerie) - Jacques Brel (Muze) - In de pers...

KANTELPUNT

          De man stond het ongegeneerd, want onnodig luid, uit te leggen aan de vrouw aan de andere kant van de balie. Hij had het over onze voetafdruk, daarbij breed gesticulerend en vaag wijzend naar iets achter zijn rug: de quasi lege ruimte met de geldautomaten, de straat, de rest van de wereld... Meteen voelde ik mij persoonlijk aangesproken. 
Om niets te moeten missen van het betoog van de drukdoende man bleef ik zo onopvallend mogelijk talmen. Met mijn gezicht naar de automaat gekeerd begon ik op de touchscreen op allerlei cijfers en tekens te tikken, die ik anders met geen vinger zou aanraken. Toen ik even opzij durfde te kijken, merkte ik dat de baliemevrouw de kerel met grote ogen zat aan te gapen. Verbaasd? Nee, eerder geïrriteerd, nerveus leek ze, want ze begon aan haar computerklavier te prutsen, te schuiven op haar stoel.

'Ja maar, meneer.. ', probeerde ze, al was het mij niet duidelijk wat ze daarmee precies bedoelde - wou ze de man er beleefd op wijzen dat ze niet was opgezet met zijn ongevraagde tirade? Wou ze toch nog met hem in discussie gaan? - , want ze werd meteen de pas afgesneden: 'U begrijpt het niet goed. Ik probeer u uit te leggen dat wij hier met veel teveel volk rondlopen. China had die geboortebeperking van eertijds nooit mogen afschaffen... Teveel beesten ook. Weet u dat onze provincie meer varkens telt dan inwoners? Om nog te zwijgen van al die winden- en boerenlatende koeien... Methaan heet het. Google het maar eens. Nog erger dan de CO² van onze auto's en fabrieken...'