05 september ... in Galerie: Pablo Picasso / Conceptual I (it's all kind of minimalistic)

QUICKSCAN...

     Wonderlijk hoe sommige vertrouwde beelden zo snel kunnen wegdeemsteren in de nevels van de herinnering. Voor alle duidelijkheid, ik heb het niet over al die mensen die men al enige tijd niet meer zag, sommige nooit meer zal zien. Bij mij willen de gezichten nog wel lukken. Het zijn de namen die me al eens niet willen te binnen schieten. Nee, wat ik bedoelde zijn die plekken waar je bijna dagelijks langskomt, waarbij je er onbewust vanuit gaat dat je ze nooit zal vergeten. Neem nu ons lokaal warenhuis. Een eerste keer berichtte ik daarover ter gelegenheid van de facelift die de winkel onderging. Hoelang is dat intussen geleden? Een jaar? Hooguit twee.

Waarover ik toen verslag uitbracht? Op een dag werd aan de ingang schriftelijk meegedeeld dat de winkel, na een lange periode van strip- en renovatiewerken, periode nota bene waarin hij op geen enkel ogenblik gesloten was geweest, gedurende 4 dagen dicht zou blijven. Zo meen ik het mij nog vaag te herinneren. Bij de heropening bleek dat het aantal klassieke kassa's tot de helft was gedecimeerd. In de vrijgekomen ruimte waren glanzende machines geplaatst, cleaner nog dan deze in de operatiekwartieren van onze ziekenhuizen en dit alles ten gerieve straks van de scannende burger, die voortaan bij het afrekenen door niets of niemand nog gehinderd zich naar hartenlust zou kunnen uitleven aan de grote schermen, alles in het teken van efficiëntie, snelheid en vooruitgang.
Het was wellicht op dat eigenste ogenblik dat het vertrouwde beeld van de winkel van vóór zijn facelift aan zijn stille tocht naar de wegdeemstering was begonnen.

     Waarover wou ik nu weer berichten? Over dat scannen en hoe een mens dit met vallen en opstaan onder de knie krijgt. Meteen erin vliegen, dacht ik, niet uitstellen. Dat is voor losers. En dus flaneerde ook ik op die bewuste dag van de heropening met zo'n zelfscanner langs de winkelrekken...