intussen in Novo-Ogaryovo,
presidentiële residentie aan de rand van Moskou


alwaar Vladimir Vladimirovitsj ......... puzzelende president - ongeruste moeders - ministers - Claes - ...

   
          Het staatshoofd dat, om de dagelijkse verveling te doden, wat afwezig had zitten surfen op het internet, had zich op een gegeven moment laten verleiden door een online advertentie waarin promotie werd gemaakt voor fotopuzzels: leg een puzzel met uw eigen foto, een onvergetelijke gebeurtenis, een prachtige vakantieherinnering, een eigen kunstwerk... Een puzzel leggen met uw eigen beeltenis..! Hij was meteen beginnen wegdromen, iets wat hem de laatste tijd wel vaker overviel, zoals onlangs nog tijdens de jaarlijkse bijeenkomst met de gestelde lichamen...

Terwijl hij naar de zes meter hoge muur aan het staren was, die zijn riant buitengoed, gelegen in een chique wijk aan de rand van de hoofdstad, moet beschermen tegen de boze buitenwereld, was hij in zijn presidentieel hoofd koortsachtig op zoek gegaan naar die ene prachtige vakantieherinnering. Maar had hij die wel? Het leek allemaal zo ver weg...

En plots kwam Vladimir Vladimirovitsj, vierde en straks ook met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vijfde president van de Russische Federatie, die onvergetelijke zomervakantie voor de geest aan de rand van het onherbergzame gebergte in Zuid-Siberië. Hoe kon hij dat vergeten zijn! Was hij er niet gaan vissen in goed gezelschap, ja toch?
Meteen was het staatshoofd  op zijn I-phone op zoek gegaan naar dat kiekje, waarop hij aan de oever van het uitgestrekte Baikalmeer onversaagd, in ontbloot bovenlijf, staat te poseren, vislijn in de ene hand en een snoek in de andere. In de Novaja Gazeta, in een verloren hoekje in het weekendkatern, was sprake geweest van een mannetjes snoek van ruim 10 pond. De president wordt geflankeerd door niemand minder dan een glunderende Sergej Sjojgoe, ons welbekend als de Russische minister van defensie, bewonderend toe te kijken.

Het staatshoofd had meteen de koe bij de hoorns gevat en
1) het kiekje een beetje gefotoshopt, t.t.z. in één ruk had hij er de defensieminister digitaal afgeknipt (zie afbeelding onderaan rechts),
2) de bijgewerkte foto in de hoogst mogelijke resolutie doorgestuurd naar de bewuste site ergens in de V.S.
3) en meteen maar de XXL besteld, de puzzel met maar liefst 2000 stukjes


     En zie, sedert enige tijd hangt daar in de presidentiële werkkamer op de tweede verdieping van genoemde residentie de levensgrote beeltenis van een in blote torso poserende visser, getooid met een dwaas hoedje en een exquise zonnebril Linea Rossa van het merk Prada. De in een vergulde lijst gevatte kleurenfoto prijkt er pal naast het statieportret van een oude man met een koppel loensende ogen onder borstelige wenkbrauwen (nvdr: de trouwe lezer van deze column weet al meteen welke figuur aan deze lyrische beschrijving beantwoordt, jawel, we hebben het uiteraard over niemand minder dan Vadertje Stalin. Het betreft hier slechts een replica, want het originele werk van de hand van Mihail Grigoriyevich hangt in het Kremlin (zie ook 'Je gelooft het niet' dd 30/06/2022).
Door de aanwezigheid van talloze kleine kreukels en barstjes in het oppervlak zou men geneigd zijn te denken dat het om een stilistische verwijzing gaat naar de vermaarde orthodoxe iconen met de afbeelding van de Moeder Gods, maar in werkelijkheid betreft het dus niets meer dan de keurig ingelijste puzzel van een profane prent.
Vladimir Vladimirovitsj, een fervente puzzelaar? Toegegeven, sedert de start van zijn speciale militaire operatie was intussen al heel wat over de verborgen talenten van deze man bekend, maar dít, het tartte elke verbeelding!

          Maar zoals zo vaak, niet in het minst in het land met zijn 46 oblasten, is niet alles zoals het lijkt. Wat ervan is? Wel, hiervoor moeten we even teruggaan naar de gebeurtenissen op de vooravond van de Russisch-Orthodoxe kerst. We schrijven 6 januari, avond van de-Russische-herderkes-die-lagen-bij-nachte, datum waarop prelaten en popen deze dag vieren conform de Juliaanse feestkalender, die welgeteld 13 dagen achterloopt op ónze Gregoriaanse (nvrd: dit achterop huppelen geldt uiteraard meteen voor álle belangrijke kerkelijke (feest-)dagen zoals vijfde dag onder het Octaaf van Kerstmis, Maria Lichtmis, Drie Koningen, Pasen, Beloken Pasen en ga zo maar door...).
In het kader van zijn speciale militaire operatie had de president in zijn grenzeloze goedheid het lumineuze idee opgevat om enkele families van aan het front gesneuvelde soldaten uit te nodigen. Er was hem immers toenemend gemor gemeld uit de verste uithoeken van zijn uitgestrekte land, meer zelfs, er waren ongemakkelijke protestacties geweest door bezorgde moeders en dit zowaar tot aan de voordeur van het Kremlin. (nvdr: dat van die families die waren uitgenodigd moet in zijn juiste context geplaatst: in het huidige Rusland mag dit al eens begrepen worden als een presidentieel bevel waar niet aan te ontkomen valt op straffe van verbanning naar de immer bevroren toendra's.

Die bewuste avond dus in het presidentieel buitengoed... We bevinden ons in een van de zaaltjes waar in tempore non suspecto Angela Merkel was ontvangen in het kader van de aanleg van Nord Stream 1, die fameuze gaspijplijn tussen Rusland en Duitsland, hetzelfde project, jawel, waarover de Amerikanen not amused waren geweest. Had hij toen toch niet zijn zwarte labrador in het zaaltje losgelaten zeker! Met opzet natuurlijk - als onderdeel van het diplomatieke spel, liet een niet nader genoemde diplomaat zich toen ontvallen - om de Duitse kanselier, die ooit als kind door een hond was gebeten, te intimideren. Over het voorval vonden we op het internet onderstaande foto met een doodsbenauwde Angela die de grommende hond geen moment uit het oog verliest en Vladimir die gniffelend toekijkt.

Inderdaad,,
je gelooft het niet...

en derhalve konden we u deze anekdote niet onthouden.


          Nee, geen beeld op kerstavond van een gniffelende Poetin ter gelegenheid van zijn inderhaast als onderhoudend bedoelde babbel met enkele van zijn landgenoten. Met amper 8 genodigden waren ze, drie moeders met in totaal vijf kinderen van uiteenlopende leeftijden. Maar wat een stijve bedoening was me dat daar, zeg... Ze zaten in een langwerpige, veel te ruim bemeten cleane zaal. Tegen de ene lange muur stonden in een brede boog enkele oversized fauteuils waarin de gasten ongemakkelijk hadden plaatsgenomen, de rug kaarsrecht, alsof ze bang waren om helemaal onderuit te zakken. Het staatshoofd dan weer zat, zoals gewoonlijk ongegeneerd de knieën gespreid, aan de overkant, weliswaar op veilige afstand van zijn bezoekers, alsof het zijn ministers waren... En hij sprak (wij citeren letterlijk):


'Ik zou graag willen dat onze bijeenkomst een duidelijk en begrijpelijk signaal is voor al mijn collega's (kuch) in het uitgestrekte gebied van de Russische Federatie, op alle niveaus (kuch) zodat dit een duidelijk signaal is dat mijn collega's altijd en overal bij jullie zijn (kuch) zodat jullie het gevoel hebben dat er altijd mensen bij jullie zijn, die jullie, indien nodig (kuch), kunnen ondersteunen en hulp kunnen bieden (kuch). Het leven is complex en divers (kuch). Er zullen altijd gevallen zijn waarin je ondersteuning van buitenaf nodig hebt (kuch) dat komt vaak voor...'

Nee, waarde lezer, we verzinnen het niet, het staatshoofd heeft tijdens zijn behoorlijk uitvoerig onderhoud - de lyrische omschrijving kwam uit de mond van Dmitri Peskov, officiële woordvoerder van het Kremlin - elke zin uitgesproken zoals het hier gedrukt staat en ten ware dat zulkdanige warrige retoriek de Russische zeden en cultuur eigen is, durven we te stellen dat hij met zijn prietpraat geenszins de hoofdvogel heeft afgeschoten. Hebben wij hiervoor onze parochie verlaten, moeten de aanwezige moeders gedacht hebben; dat wij maar vlug aan tafel kunnen want we hebben deze week amper iets over de lippen gekregen. Waarom zegt hij dáár niets over, over de kou die we moeten lijden en de voedselschaarste? Nee, hij kletst alleen maar over begrijpelijke signalen, welke signalen en hoezo, begrijpelijk? En dan dat irritante kuchje heel de tijd! Alsof hij bang is dat we vervelende vragen gaan stellen over het lot van onze zonen en echtgenoten aan het front, waarover nog nauwelijks wordt gecommuniceerd...

     Maar wat er die avond in het hoofd van het stáátshoofd moet zijn omgegaan? Hoe hij toch zo stom had kunnen zijn zich amper voor te bereiden op zijn speech, of zoiets?. Dat hij zodoende niet verder was gekomen dan het verkopen van wat gebakken lucht..; dat aan de kerstdis, nog vóór hij in zijn heet opgediende Borschtsch (jawel, 2 maal sch !), een Slavische brokkensoep, niet te verwarren met de Italiaanse Minestrone, had kunnen blazen, de tongen van de moeders zouden loskomen omdat ze boter bij de vis wilden over de toestand aan het front, de voedselschaarste en dies meer.  We durven er echter donder op zeggen dat, niet in het minst omwille van de nadrukkelijke aanwezigheid heel de tijd van veiligheidspersoneel en cameramensen, ook tijdens het diner nauwelijks een vraag in die richting werd gesteld. Hierover is weliswaar achteraf niets meer vernomen.

Het staatshoofd moet, zo vernamen we, na het kerstdiner nog met zijn gasten zijn afgezakt naar een niet nader genoemde kerk, ergens binnen de veilige muren van zijn residentie, voor het bijwonen van de middernachtmis. Daar zijn beelden over getoond in de media. Of hij daarna zijn genodigden nog logies heeft aangeboden dan wel hen per presidentiële escorte heeft laten terugvoeren naar hun verre oblast of nog, hen met klikken en klakken de straat heeft opgeschopt, ook hierover is niets geweten.

 

          Maar hoe zat dat nu met die puzzel? Wel, waarde lezer, we zullen uw geduld niet langer op de proef stellen...

We bevinden ons nog steeds in de residentie Novo-Ogaryovo, alwaar het staatshoofd na de middernachtmis behalve zijn secretaris, iedereen verlof had gegeven zodat men de kerst thuis kon vieren. Zelf had hij zich teruggetrokken in zijn privévertrekken. Nee, het was alles behalve een geslaagde avond geworden, want wat had hij in ruil voor zijn gul uitgestoken hand teruggekregen? Nougabollen,  want geen van de moeders die hem had bedankt voor spijs en drank en dan was er ook nog die snotneus geweest die hem tijdens zijn speech heel de tijd met een vranke blik had zitten aanstaren alsof hij wou zeggen: ik geloof geen iota van al uw zever en wacht maar ventje, ik kom nog wel eens terug, en voor wat gij onze vaders en broeders hebt aangedaan zal mijn wraak zoet zijn...

Kunnen mijn onderdanen dan geen greintje begrip meer opbrengen voor de penibele situatie waarin ons land zich bevindt, moet Vladimir toen gefoeterd hebben. Waar is het onwankelbare vertrouwen gebleven in hun president en het evidente besef dat in tijden van oprukkende dreiging vanuit het imperialistische en fascistische westen al eens offers moeten worden gebracht, de broeksriem aangespannen, de verwarming een graadje lager gezet? Chert vozmi !

Vooruit, troostte Vladimir Vladimirovitsj zichzelf, laten we nu deze avond vooral niet vergallen. Waarom niet eens een plaatje opgelegd? (nvdr: het is een publiek geheim dat de vierde en straks ook met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vijfde president van de Russische Federatie een fervente fan is van the Beatles, correctie, van sir McCartney). Weldra klonken uit onzichtbare speakers de eerste pianoaanslagen van Let it be ... 

when I find myself in times of trouble
mother Mary comes to me
speaking words of wisdom
let it be

and in my hour of darkness
she is standing right in front of me
speaking words of wisdom
let it be
...

          McCartney's words of wisdom mochten echter onvoldoende troost brengen; in het presidentiële hoofd leek the hour of darkness een eeuwigheid. Wat haatte hij toch die donkere dagen van het jaar, wat snakte hij ernaar om nog eens het beest uit te hangen en, gewapend met kruisboog en speer, op walvissen te jagen in de wijde Siberische wateren...

En toen, op dat eigenste ogenblik, schoot hem te binnen dat er enkele dagen geleden aan de voordeur een colli was geleverd, recht uit de V.S., bevattende: een XXL-versie van een puzzel (2000 stukjes!) met op het deksel de beeltenis van niemand minder dan hemzelf, in bloot bovenlijf triomfantelijk een mannetjes snoek van wel 10 pond aan de wereld presenterend aan de oevers van het uitgestrekte Zuid-Siberische Baikalmeer.

Maar Vladimir had zich de resterende uren van zijn persoonlijke kerstnacht enigszins anders voorgesteld... Eerst had hij de hele doosinhoud op zijn salontafel uitgekieperd. Uit de onoverzichtelijke hoop was hij dan maar, vooralsnog goedgemutst, op zoek gegaan naar stukjes van min of meer gelijke kleur: de donkerblauwe, hield hij zichzelf voor, voor het water van het Baikalmeer, de lichtere voor de luchten erboven, de groene voor de bossen aan de horizon en de bleekroze - waren die niet iets té bleek uitgevallen?- voor de presidentiële blote torso... Maar in plaats van die éne onoverzichtelijke hoop lagen er nu 4 en nóg vond hij geen 2 stukjes die met elkaar pasten. Zelfs de presidentiële hoed en zonnebril of die 10 pond wegende mannetjes snoek lieten zich maar niet vinden. Zie mij hier in 7 sloten tegelijk lopen, besefte het staatshoofd, ik lijk wel mijn generaals te velde. En zie, bij dit akelige besef ontstak hij in een Russische colère, in één veeg het hele zootje van de salontafel keilend tot in de verste hoeken van het kamerbrede Perzische tapijt. Chert vozmi !


          Op zondag 7 januari, hoogdag van Kerstmis, klopte Poetins secretaris stipt om 8 uur discreet op de deur van de presidentiële suite. Omdat hij ook na een tweede poging behalve een onregelmatig gesnurk geen ander teken van leven meende te ontwaren (of klonk daar ook nog ergens een onbestemd muziekje?), waagde Igor het erop de deur te openen en zijn hoofd naar binnen te steken. Nee, het was niet bepaald fraai wat hij te zien kreeg: eerst had hij alleen maar een paar voeten opgemerkt die onder de salontafel uitstaken, maar aan de andere kant van het lage meubel lag hij daar, het hoofd in een onnatuurlijke hoek geknakt tegen een van de fauteuils: Vladimir Vladimirovitsj, hoofd van de Russische Federatie en opperbevelhebber van het leger, die blijkbaar weer eens te diep in het glas had gekeken, want met zijn linkerhand hield hij een lege fles Slivovitsj omklemd. Verder leek het alsof er wel honderden stukjes van een of andere puzzel waren rondgestrooid over het kamerbrede Perzische tapijt. En nu pas trok het muziekje dat op laag volume uit de speakers klonk zijn volle aandacht: 'well the Ukraine girls really knock me out ... they leave the West behind ... and Moscow girls make me sing and shout ... that Georgia's always on my mind' ... Plots stopte het geluid om na weinige ogenblikken te herbeginnen met 'well the Ukraine girls really knock me out ... en weer, en weer... Igor had algauw door wat er aan de hand was: de vintage halfautomatische platenspeler van de president stopte ergens halverwege de beginsong van de plaat 'Back in the USSR' om dan telkens prompt te herbeginnen.  Het werkte op de lachspieren van de secretaris: die tekst, hoe toepasselijk toch voor de heimelijke interesses van mijn broodheer, het is hem ten voeten uit.

Gekreun van onder de salontafel


x

x

x

x

x

x

x

x

x

nadat hij die moedertjes met hun nette dochters had te woord gestaan en hen op het hart had gedrukt dat hun zonen vochten voor de goede zaak, daar mocht geen twijfel over bestaan en er mocht in hun harten geen plaats zijn voor onzekerheid, en al evenmin voor wrok jegens hun vaderland...